Rasy Kotów

Powrót
Kot birmański – cena, charakter, pielęgnacja

Kot birmański – cena, charakter, pielęgnacja

Na temat świętych kotów birmańskich krąży wiele legend. To przepiękne zwierzę wyglądem przypomina kota syjamskiego i perskiego. Uwagę przykuwają jego błękitnoszafirowe oczy. Koty birmańskie są bardzo towarzyskie i spokojne. Doskonale dogadują się z każdym członkiem rodziny. Czytaj dalej i dowiedz się więcej o świętych kotach birmańskich.

Spis treści:

  1. Kot birmański – podstawowe informacje 
  2. Historia rasy kot birmański
  3. Jak wyglądają koty birmańskie?
  4. Kot birmański – sierść
  5. Jak pielęgnować koty birmańskie?
  6. Jaki charakter mają koty birmańskie? 
  7. Dla kogo koty birmańskie będą odpowiednie? 
  8. Jak długo żyją koty birmańskie? Choroby kotów birmańskich
  9. Ciekawostki o kotach birmańskich
  10. Wskazówki żywieniowe dla opiekunów kota birmańskiego
  11. Jak nazwać kota birmańskiego?
  12. Ile kosztuje kot birmański?

 

Kot birmański – podstawowe informacje 

Klasyfikacja 

kategoria II FIFe: koty półdługowłose, kod EMS: SBI

Długość życia

12–16 lat

Charakter

spokojny, aktywny, posłuszny, rozważny, skory do zabawy, ciekawski, towarzyski, cichy, ufny

Rozmiar

masa ciała: 4–6 kg – samiec, 2–4 kg – samica

wielkość ciała: średnia, o mocnej budowie

Sierść

sierść: średniej długości, jedwabiście gładka, delikatna, bez podszerstka

umaszczenie: kolory „punktowe” (kremowy, liliowy, czerwony, czarny), czasem pręgowane lub szylkretowe; śnieżnobiałe łapy, ciemne: uszy, ogon, pyszczek, kończyny, reszta ciała koloru kremowego lub białawego

Kraj pochodzenia

Birma/ Francja

Inne nazwy

święty kot birmański, święty kot, święta birma, Sacred Birman, Sacred Cat of Burma

Historia rasy kot birmański

Krąży wiele legend na temat tego, jak powstała rasa kot birmański. Jedna z nich dotyczy birmańskiej świątyni Lao-Tsun, poświęconej jednej z tamtejszych bogiń, którą otaczali mnisi i sto śnieżnobiałych kotów. Dawniej wierzono, że dusze zmarłych odradzają się w ciałach kotów, a także że zwierzęta przenoszą je na kres wędrówki, do stanu nirwany. Pewnej nocy świątynia została zaatakowana, a jej główny kapłan został zabity. Podobno jego kot Sinh wskoczył na ciało swojego opiekuna, a wtedy jego dusza, dzięki mocy bogini, przeszła na kota, którego sierść stała się złota, a oczy szafirowe. Kończyny, pyszczek, uszy i ogon przyjęły kolor ziemi, a łapy pozostały białe – jako symbol czystości mnicha. Znając tę legendę, kto nie chciałby mieć kota birmańskiego?

Jeszcze na początku XX wieku za wyniesienie kota birmańskiego z klasztoru groziła kara śmierci.

Prawdziwe pochodzenie kota birmańskiego nie zostało jednak nigdy udokumentowane. Niektórzy twierdzą, że koty birmańskie zostały wywiezione z Birmy przez angielskich żeglarzy na początku XX wieku.

Systematyczna hodowla rozpoczęła się we Francji, a rasę uznano w 1925 roku. W USA koty birmańskie pojawiły się w 1959 roku. II wojna światowa zahamowała hodowlę tej rasy, zostawiając przy życiu tylko dwóch przedstawicieli: Orloffa i Xenię de Kaaba – przodków wszystkich współczesnych kotów birmańskich.

Inna z teorii głosi, że kot rasy birmańskiej mógł być krzyżówką kotów syjamskich z angorami tureckimi lub kotami perskimi.

 

Jak wyglądają koty birmańskie? 

Koty birmańskie zawdzięczają wygląd kotom syjamskim i perskim. Głowa czworonoga tej rasy ma kształt trójkąta z zaokrąglonymi kątami, jest nieco dłuższa niż szersza. Policzki są zaokrąglone, podbródek zaznaczony i wydatny. Czaszka powinna być proporcjonalna i symetryczna. Nos „rzymski” o średniej długości i równomiernie szeroki, wklęsły u nasady. Oczy kotów birmańskich są owalne, koloru niebieskoszafirowego, a uszy osadzone daleko od siebie, małe, zaokrąglone i skierowane na boki. Ciało jest wydłużone, smukłe, pełne wdzięku, silne, ale nie ciężkie. Masa ciała, jaką osiąga kot birmański, to 4–6 kg. Samice są nieco mniejsze – ważą od 2 do 4 kg. Nogi kotów tej rasy są krótkie i silne, zakończone charakterystycznymi białymi „skarpetkami”, a ogon puszysty i bujny, ale nie za długi.

 

Kot birmański – sierść 

Sierść kotów birmańskich jest półdługa, ale nigdy tak gęsta, jak u kotów perskich, ponieważ nie mają podszerstka. Ich umaszczenie to klasyczny colourpoint – ciemniejsze znaczenia pojawiają się na kończynach, uszach, pyszczku i ogonie, kontrastują z kremową lub białawą resztą ciała. Cechą charakterystyczną są śnieżnobiałe „skarpetki” na łapkach. Kot birmański ma wspaniałą sierść, bardziej jedwabistą niż puszystą, która rzadko się plącze, dzięki czemu jest stosunkowo łatwa w utrzymaniu. Sierść na brzuchu i piersi jest zwykle dłuższa w porównaniu do reszty ciała.

W hodowlach kotów birmańskich spotyka się różne umaszczenie znaczeń:

 Oprócz tego każda z wymienionych odmian może występować w wersji pręgowanej (tabby).

 

Jak pielęgnować koty birmańskie? 

Koty birmańskie są łatwe w pielęgnacji, ponieważ ich sierść nie ma podszerstka i się nie kołtuni. Szczotkowanie raz lub dwa razy w tygodniu w zupełności wystarczy. Tak jak u wszystkich kotów wymagane jest regularne przycinanie pazurów, kontrola uszu i zębów. Ogólnie koty birmańskie cieszą się dobrym zdrowiem.

 

Kot birmański – charakter

Koty birmańskie mają łagodny głos. Są o wiele bardziej aktywne niż koty perskie, ale mniej ruchliwe i „gadatliwe” niż koty syjamskie, co czyni je idealnymi zwierzętami dla dzieci lub każdego, kto szuka do domu kota egzotycznego. To bardzo towarzyskie, ciekawskie i łatwe w wychowaniu zwierzęta, które często starają się przypodobać opiekunowi. Mają obsesję na punkcie zabawy ruchomymi przedmiotami. Świetnie dogadują się również z innymi zwierzętami. Koty te przez całe życie są energiczne. Dają znać o swoich potrzebach głośnym pomrukiem. Bywają bardzo uparte i trudno je przekonać do zmiany zdania.

 

Dla kogo koty birmańskie będą odpowiednie?

Kot birmański doskonale odnajdzie się w domach wielopokoleniowych. Lubi towarzystwo, dlatego lepiej nie zostawiać go samego. Doskonale dogada się z każdym członkiem rodziny i innymi zwierzętami. Jest świetnym towarzyszem rodzin z dziećmi, nie przeszkadzają mu pieszczoty. Święte koty birmańskie są też wyjątkowo ufne i mają  ograniczony instynkt przetrwania. Lepiej więc, żeby nie wychodziły na podwórko bez opiekuna. Dla ludzi, którzy nie mają czasu na pielęgnację zwierzęcia, kot birmański sprawdzi się jako doskonała alternatywa dla kota perskiego.

WADY

ZALETY

Kot birmański źle znosi chłód, dlatego należy zapewnić mu odpowiednią temperaturę otoczenia.

Kot birmański jest bardzo towarzyski.

Nie lubi zostawać sam w domu przez długi czas.

Szybko przywiązuje się do człowieka i jest bardzo oddany.

Hodowla świętego kota birmańskiego jest trudna ze względu na bardzo restrykcyjne wymagania wizualne tej rasy.

Doskonale dogaduje się z dziećmi i jest przyjazny dla innych zwierząt. Uwielbia pieszczoty.

Nie można go wypuszczać na podwórze, ponieważ jest bardzo ufnym kotem i ryzyko, że zostanie skradziony lub zaatakowany przez inne zwierzę, jest większe niż w przypadku innych ras.

Jest niewymagający i łatwy w pielęgnacji.

 

Jak długo żyją koty birmańskie? Choroby kotów birmańskich

Koty birmańskie żyją średnio od 12 do 16 lat. Choroby u kotów tej rasy występują stosunkowo rzadko. Czasami jednak mogą pojawić się niektóre choroby dziedziczne, takie jak:

  • wielotorbielowatość nerek – stopniowe i powolne powstawanie torbieli w nerkach,
  • kardiomiopatia przerostowa – choroba serca polegająca na zgrubieniu mięśnia sercowego,
  • mukopolisacharydoza  – zaburzenie spowodowane niedoborem lub nieprawidłowym funkcjonowaniem enzymów,
  • zespół przeczulicy skórnej kotów – przewrażliwienie na dotyk, które może doprowadzić do samookaleczenia poprzez ciągłe gryzienie lub wylizywanie tych samych miejsc na ciele,
  • hipokaliemia – zbyt niskie stężenie potasu we krwi,
  • cukrzyca,
  • kamienie w drogach moczowych.

 

Ciekawostki o kotach birmańskich

  • Cechą charakterystyczną kota birmańskiego są białe „skarpetki” na łapkach.
  • Kocięta rodzą się zupełnie białe. Sierść zaczyna ciemnieć pod koniec pierwszego tygodnia (ciemne znaczenia) lub pod koniec drugiego tygodnia (jasne znaczenia).
  • Koty birmańskie były uważane za tak czyste, że mogły przenosić dusze zmarłych do stanu nirwany.
  • Hodowla świętego kota birmańskiego jest trudna ze względu na bardzo restrykcyjne wymagania wizualne tej rasy.

 

Wskazówki żywieniowe dla opiekunów kota birmańskiego 

Kompletna i zbilansowana dieta to najlepszy wybór i podstawa długiego życia w zdrowiu. U kotów zaleca się stosowanie pokarmów mokrych i suchych w proporcjach 9:1 (np. 180 gramów do 20 gramów) pod względem masy produktów. Ułatwia to utrzymywanie optymalnego nawodnienia organizmu i szczupłej sylwetki, a dodatkowo (poprzez stosowanie suchych granulek) wspiera zdrowie jamy ustnej mruczka. Dieta mieszana sprzyja również zaspokajaniu naturalnego kociego instynktu zmiany smaków i konsystencji posiłków. Święty kot birmański jest dosyć wybredny, poza tym, jak każdy mruczek, potrzebuje urozmaiconego żywienia. Warto więc każdego dnia proponować mu nieco inne danie: mięsiste kawałki w galaretce lub sosie, pasztety oraz musy na śniadanie i kolację oraz suche granulki na czas naszej nieobecności w domu lub nocnego wypoczynku. Aby zapewnić swojemu ulubieńcowi kompletną i zbilansowaną dietę, warto sięgnąć po propozycje od WhiskasⓇ w wersji Junior, Adult lub Senior.

 

Ile kosztuje kot birmański?

Cena za koty birmańskie z dobrych hodowli to wydatek ok. 2,5 tysiąca złotych. Koszt zależy od rodowodu i przeznaczenia kota (hodowla, wystawy lub po prostu członek rodziny). Koty z rodowodem kosztują nawet 6000 złotych. Na cenę takiego zwierzęcia składa się wiele czynników, przede wszystkim opieka nad matką przez całe jej życie, opieka weterynaryjna nad matką i kociętami oraz odpowiednia dieta. Nie bez znaczenia jest również czas poświęcony przez hodowcę na socjalizację czworonogów. Cena kota birmańskiego bez rodowodu będzie znacznie niższa, ale prawdopodobieństwo wystąpienia u takiego zwierzęcia chorób genetycznych drastycznie wzrasta w porównaniu do kotów ze sprawdzonych i zarejestrowanych hodowli FIFe. Warto zatem wybierać kocięta z hodowli, które nie są nastawione wyłącznie na zysk, ale dbają o zdrowie, wygląd i prawidłową socjalizację zwierząt.